Bir insan birine neden iftira atar, bunu hiçbir zaman anlayamayacağım galiba. Ne kadar çirkin ne kadar acınası durumda farkında değil bunun herhalde. Haberi yok veya var; karşısındakine iftira atıyor, sonra da kenara çekiliyor. Oh, ne ala memleket! Ne olduğunu sanıyor bilmiyorum ki, haklı mı çıktın şimdi sen?! Ortaya da çıkmayacak bir gün sanırım ömür boyu hep haklı kalacak. Tabii ya! Niye yapıyorlar bunu iğrenç yaratıklar ve uğradınız diyelim, ne yapacaksınız? Bunu anlatmaya çalışacağım…

 

Niye yapıyorlar? Önce kendi gözlemlerimle bunu anlatmaya çalışayım. Bir uzlaşma olmadı ve bir olay oldu varsayalım. Haklı çıkmak için yapar. Yapmadığınız bir şeyi yaptı gibi gösterip tüm ilgiyi kendine çekmeye çalışır. Ortak tanıdıklar vardır ve onlara anlatır. Aa, o nasıl insanmış ya desinler ister. Yeminler eder. Allah, kuran ağzından düşmez. İyice inandırıcı olsun ister. Haksızdır da her zaman. Haklı çıkmak ister. Ona inansınlar ister. İster de ister pislik. Çoğunlukla istediğine ulaşır. Elbette kısa bir süre. Sonra ne olduğunu anlarlar. Ona inandıkları için pişman olurlar. Sonra da siz takmamaya başlarsınız. Bu kısır döngü böyle devam eder gider.

 

Siz ne yapacaksınız, şimdi bunu anlatayım. Bu namus meselesi haline geldiyse ve size ciddi zarar veriyorsa dava edeceksiniz. Korkmayın, ne olur diye düşünmeyin sakın. Ciddi yaptırımları olan bir mesele iftira. Bir avukata gideceksiniz veya avukat talep edeceksiniz. Ya da araştırıp kendiniz dava açacaksınız. Attığı iftira yanına kalmayacak ve görecek gününü. Ha diyelim ki ciddiye alınacak biri değil ve sağda solda sıkıp duruyor. O zaman varoşluğuna verip gerçeği ortaya çıkarmaya çalışacaksınız. Herkes görsün gerçek yüzünü diye çaba harcayacaksınız.

 

Hiç uğraşamam derseniz de kendi çıkacak ortaya. Muhakkak. Bekleyeceksiniz. O zaman ağzınızı açıp gözünüzü yumacaksınız. Ailesine bakın. Hepsi aynıdır. Hepsi embesildir. Kendileriyle geçim edemezler ki sizle etsinler. Çok bir şey beklemeyin. Ama iftira atacak ve hayatına devam edecekte sanmayın. Sabırlı olun. Düşünmeyin de bunu. Kimse sizi itin kopuğun lafıyla yargılayamaz. Yargılasın, onlar önce dönüp kendine baksın! Çok üzülüyorum ben iftira atılan ve bununla karşılaşan insanlara. Çoğunlukla da saf ve temiz oluyorlar. Sonunuz selamet olsun…

Günümüzdeki ilişkiler; bencilce, çıkar üzerine kurulu, yalan dolanlı, garip ve anlamsız… Çoğunun maalesef tek derdi: Kendisi. Bazen anlayabiliyorum da bu durumu. Kendinin derdi bitmiyor ki başkasını düşünsün. Kendine yetemiyor ki başkasına koşsun. Benim bahsettiğim ilişkiler bu tipte insanlar değil. Daha farklı. Daha anlamsız. Hayatın içinde gördüğünüz ve anlam veremediğiniz türlerden bahsetmek istiyorum. Bunlara nasıl tepki veririz ya da bunlardan nasıl kurtuluruz onu anlatmaya çalışacağım. Bunlardan diye bahsettiklerim de o tuhaf insanlar. İlk olarak yalaka ve gereksiz iyi tiplerden bahsetmeye başlayayım.

 

 

Adam karşısındaki insandan nefret ediyor. Arkasından saydırıyor. Öyle şeyler düşünüyor ki hakkında. Ölse sevinir dersiniz. Ölse su vermez dersiniz. Neyse, karşı karşıya geliyorlar. Ya da gelmek zorunda kalıyorlar diyelim. Anlayışlı ve aşırı kibar konuşuyor. Ama nefret ediyor. O gidiyor yine nefret kusuyor. Daha sonra tekrar yolda görüyor. (- Merhaba abi nasılsın? -İyiyim canım sen nasılsın? – Bende iyiyim abim bildiğin gibi. – Var mı bir isteğin? – Canın sağolsun bana yeter. – Hadi o zaman görüşürüz. – Görüşürüz can abim.) Gülmemek için zor tutuyorum kendimi. Yakından şahit oluyorum buna ve başkası adına utanıyorum derler ya işte onu tam anlamıyla yaşıyorum. Böyle ölecekler ya en çokta ona üzülüyorum. Ağır olmalı insan, bir ağırlığı olmalı. Sevme, zorunda mısın? Hayır. Ona göre davran o zaman ne gerek var şaklabanlığa?

 

Bir de işi düşünce yüzüne gülenler var ya. İyilik meleği sanırsın. İşini hallettirene kadar yağlar ya seni. Yedirir, içirir. Bir cini olsa daha çok sever dersiniz ya o kadar bile sevmez sizi. Ama dersiniz ki hakkında yanılıyor muyum acaba? Acaba dedirttirir size. Profesyonelliği kırk senelik ustada yoktur. Aciz, zavallı, ezik. Kendi başına bir halt beceremez. Başkasına hep muhtaç yaşamış asalağın tekidir. Sonunda da halledersiniz işini çoğu zaman. Sonra dersiniz ki; niye yaptım, niye ortadan kayboldu, niye, niye, niye? Sormayın, bulamazsınız. Suç sizde değil ondadır.

 

Karşılaştığım en sık tipler bunlar. Bu ilişkiler ilişki de değil yalnız. Ya mecburiyet ya korkaklık. Bu gibi tipler niye hayatınızda var önce bunu bir düşünün. Özgürsünüz siz. Hayır diye bir kelime var ya hani bunu hatırlatın kendinize. Görüşmeyelim, konuşmayalım, selam vermem, muhatap olmam, gerekirse haddini bildiririm, yazma, adımı anma… Bunun gibi birçok kelime var. Söyleyin, bu gibi ilişkiler içindeyseniz de çıkarın o ilişkiden kendinizi. Acınacak değil imrenilecek bir tip olun.

Birini sevmemek sadece sevilmemekten mi kaynaklıdır sizce? Hiç zannetmiyorum; kendini sevmemek ve kimseyi sevmemek beraber düşünülmelidir bence her zaman. Bir yoklama yapın şimdi. Geçmişi, şimdiyi hatta geleceğe yönelik düşünün. Kim sevmedi sizi? Baba, anne, eş, çocuk, arkadaş… Nasıl biri bu? Sizi sevmeyen biri nasıl bir ruh haline sahip? Aslında sizi sevmeyen en çokta sevilmeyen değil mi? Genelde öyle görüyorum. Kendini sevmiyor ki o birini sevsin. Bunu dert edinen de çok edinmeyen de. Dert edineni yazmak istiyorum. Neden dert edersin veya nasıl etmezsin bunu anlatmaya çalışacağım…

 

Zorlamayın. Değiştirmeye çalışmayın. Değişmek, sadece karşıdaki isterse olur. Kendinize dürüst davranın. Kendinizi kandırmayın. İnsanlar değişmez değil isterse değişir ama siz istediniz diye olmaz bu. Değiştim derler halbuki daha iyi yalan söylemeyi öğrenirler. Hadi diyelim değişti. Değişince sizi sevmeyi mi öğrenecek? Sizi sevmeyen hiçbir zaman sevmez. İçindeki kin ve nefret hiç bitmez. Anlam veremezsiniz ama her hareketiniz batar, suratını değişik bir hal alır. Tek açıklaması onun sizi sevmemesidir. Basit düşünün size de kolaylık sağlayacaktır.

 

Kabul edin. Sevme ya sevme deyin. Bu kadar basit gelebilir size ama zor biliyorum. Zorsa zor ne yapalım? Biri beni sevsin diye bu kadar çabalamak… Ne bileyim, hayat kısa yahu! Zorunuza gidiyor biliyorum. Emek verdiniz, sevdiniz ve hep çabaladınız. Ama onu da anlayın. Gelmiyor içinden. Yol verin, önünüze bakın. Önünüze bakın ki yol alabilesiniz. Sizi sevenle devam edin diye bencilce bir söz de söylemeyeceğim. Sizi seven ve sevdiğiniz biriyle yoldaş olun diyeceğim.

 

En önemlisi bu bence: aileniz. Baba sevmiyorsa başkalarına da gayet sevecen davranıyorsa annenizi sevmiyordur. Tabii siz hayırsız evlat olursunuz adamı canından bezdirirsiniz size sert davranır. Ama sevmemek anlaşılamaz bence. Sevmediğin birini niye dünyaya getirirsin, sevmediğin biriyle ne diye evlenirsin? Bu onun sorunu da diyemiyorum kurunun yanında yaş da yanıyor. Ne yapacağız? Yok gibi davranamayız. İşini yapmak içimizden gelmez ama vicdan azabı da çekeriz. Çünkü iyisiniz. Çünkü insansınız. Siz de görevinizi yerine getirin ama sizi sevmeyeni sevmeyin. Gaddarca gelebilir ama bazıları hak ediyor bunu. Kısacası; seveni sevin, sevmeyini de üzmeyin ama sevmeyin. Bazen aşırı iyi olmakta kaybettiriyor.

Aşırı kıskanç ve aşırı bunaltıcı bir sevgiliniz oldu mu hiç? Sizi markete bile göndermeyen, gönderse bile eve gidene kadar telefonda kalmanızı bekleyen, arkadaşlarınızla dışarı çıkmak için dil dökmek zorunda olduğunuz, evde her şeyin ama her şeyin hesabını vermek zorunda kaldığınız, eve kimin geldiği, duş almanız gerektiği için izin istediğiniz, duştan çıkana kadar sayısız hesap sorulan mesajlarla karşılaştığınız saplantılı bir ruh hastası oldu mu hayatınızda? Kendi adına ben kıskanç biriyim sıfatı yapıştırmış ama hayatınızı karartmış bir sıfatsız aslında bu kişilik. Aşırı ezik ve aşırı öz güvensiz bir tip aynı zamanda. Bakın bunun hayatına; hiçbir şey olamamış, ayakları üzerinde duramayan ama çok şey olduğunu sanan narsist bir cinstir bu insan. Nasıl kurtulursunuz veya nasıl kendinizi kaptırmazsınız bunu açıklamaya çalışacağım…

 

 

Öncelikle şunu belirtmek isterim: Karşılaştığınız kıskanç tipteki insanı sevgili olarak anlatacağım. Ama kıskanç insan sadece sevgili değil maalesef. O kadar çok ki. Yakın arkadaş, komşu, akraba… Bu başka bir konu. İlk başta genele göre güzel geliyor bu olaylar silsilesi. Aşırı üstüme düşüyor, beni çok önemsiyor diyorsunuz. Dediklerini yapıyorsunuz. Dışarı gitme derse gitmiyorsunuz. Sizi öyle bir manipüle ediyor ki en sonunda onun dediği oluyor. Neyse, ilişkinizi o yönlendirdiği için ilk başta yolunda gidiyor sanıyorsunuz. O, gitme diyor gitmiyorsunuz, gel diyor geliyorsunuz, sizi kukla gibi oynatıyor.

 

Ama bir süre sonra dışarı gidemiyorsunuz. Çoğunlukla yalana başvuruyorsunuz. Arkadaş ortamından uzaklaşıyorsunuz. Sırf harika sandığınız ilişkiniz yürüsün diye. Evde misiniz diye arayıp annenizle konuşmanızı dinliyor. Neyse diyorsunuz bugün aramız iyi. Yahu aranız iyi de siz iyi misiniz? Bunu niye yapıyorsunuz? Resti çekmeyi niye öğrenemediniz? Niye ona mecbur kalmış gibi davranıyorsunuz? Seviyor sanamazsınız artık bu sevgi değil bilmek zorundasınız. Yolunuzu tıkıyor sizin. Hayatınızı ele geçirmiş.

 

Bunu neden yaptığını düşünmeyin. O, hasta. Onun tedavi olması gerekiyor. Ha yardımcı olun elbette. Konuşun, destek alması için çabalayın da. Ama biraz zor ne yazık ki. Ona göre seven insan kıskanır. Hahaha. Ne yapsın günün sonunda telefonda ağlar, değişeceğim diye yalvarır sizde affedersiniz. Diğer gün izin verir belki markete gitmenize. Lütfeder. Sonra yine surat asar, sonra yine her şey onun dediği gibi olur. En sonunda bir bakarsınız ki o özgür olmak istiyor siz aşırı kıskanç birisiniz. Sizi kendine benzetir ama siz bunu hiç fark etmemiş olursunuz. Yazık etmeyin kendinize. Kimse kimseye mecbur değildir.

Fark ettiniz mi hiç, etrafınızdaki insanların çevresine? Varoş, varoşla iyi anlaşır. Sahtekar, sahtekarla. Yalancı, yalancıyla. Tuhaf, tuhafla. Neden böyledir diye düşünmüşsünüzdür. Cevap çok basit: Her insan dengi dengine. Bunu genelde evlenecek insanlar için kullanırlar ya hani. Davul bile dengi dengine diye. Aslında herkes için böyledir bu. Herkes kendi dengiyle. İnsan, kendine denkle iyi anlaşır. Normaldir de bu. Yalancı birinin dürüst insanla ne işi olur? Pardon ya da tam tersi. Dürüst birinin yalancıyla ne işi olur? Bu denklik güzeldir, hoştur. Bu dengeyi değiştirmek isteyen çoktur ama. Nasıl peki? Tuhaf insanların içinde bulunduğu bir ortama, bu ortamın tuhaf olduğunu bile bile girdiyseniz veya içine çekildiyseniz kurtulmanız çok basittir. Bunu anlatmaya çalışacağım.

 

 

Karşınızdakine kim olduğunu hatırlatmakla başlayın. Sen böylesin ve ben böyle değilim. Hayat uyum içinde akıyor. Yani her şey dengi dengine ve biz denk değiliz. Ben yalan söylemiyorum hiç ama sen sürekli yalan konuşuyorsun. Bu beni rahatsız ediyor ve seninle yollarımız burada ayrılıyor. Başka bir örnek vereyim. Sen çok takıntılısın ve sürekli bunlardan bahsediyorsun. Ama ben olayları akışına bırakıyorum ve yoluma bakıyorum. Sen olmayan şeyleri sürekli isteyip, dillendiriyorsun. Ben bundan çok sıkılıyorum. Bunu bırak diyeceğim ama yardımsız zor biliyorum. Yardım etmek isterim ama sen istemezsen burada bitirelim. Gibi…

 

İkinci olarak belli edin. Korkmayın. Hislerinizi ve düşüncelerinizi belli etmekten bu kadar çekinmeyin. İnsansınız siz. Bir yerde tükeneceksiniz. Olmak istemediğiniz bir yerde neden olasınız ki? Neye mecbursunuz? Değilsiniz. Gitmek daha iyidir bazen. Kalmayı çok istersiniz ama bazen keşke gitseydim dersiniz. Güzel hatırlamak için gerekiyorsa gideceksiniz.

 

En son olarakta kaybolun. Yukarıdaki ilk ikisini yaptıktan sonra elbette. Anlamıyorlarsa sessiz sedasız çekilin sizde. Bu kadar basit. Bazıları mümkün değil anlamaz çünkü. Anlamak istemez de değil, direkt anlamaz. Kıttır, akılları. Siz ne yapabilirsiniz ki? Çünkü; birini değiştirmeye çalışırsınız, yardım ettim sanırsınız, iyi gidiyor zannedersiniz ama o hep o insandır. Siz sadece zannedersiniz. Bunu da anladığınızda keşke dersiniz. Keşke gitseydim, o benim dengim hiç olamadı ki zaten dersiniz. Yine elde hep keşkeler kalır. Kalmasın.